با سلام و وقت بخیر

خدمت عزیزان بازدید کننده از این

وبلاگ لحظات خوشی را با عامیانه های حقگو برای شما

آرزو می کنم اولین مثنوی که با زبان محلی شهرستان مبارکه

تقدیم حضورتون می کنم کاری است اجتماعی که از کلمه          

صادرات فرضی استفاده و قصد هیچ گونه اهانتی به هیچ نهاد

یا ارگانی نداشته ام

 لطفاٌ برای شنیدن این پست در قسمت پیوندهای وبلاک

روی ***مثنوی صادرات را بشنوید ***کلیک کنید

لطفاٌ برای درج نظرات خود به پایین آخرین پست مراجعه نمایید

 در ضمن برای دیدن اشعار کلاسیک حقگو در قسمت

پیوند های روزانه ی وبلاگ ۷۱حقگو را  کلیک کنید

یا به آدرس    www.haghgoo71.blogfa.com 

                     مراجعه فرمایید

تومحله مون بچا یه بانگی صادرات دَرِیم

یه حساب قرازه و یه عالِمه بِرات دَرِیم

یه تا دَس رئیس دَرِد می گَند کو کرکوندی یس

تو محله شون می گند پسر عباس افندی یس

هم چی کو پیل می برم پس پسی تعظیم می کونِد

قبضایی جا مونده را دو دسی تقدیم می کونِد

تا تقاضا می ِبرم پشتی شا بر من می کونِد

سه ریال وامی منا حواله خرمن می کونِد

هر چی یوم کو حی می گم کو خوندلم تابمُ می دِ د

سَرِی چشمه می بِرِد فکر نکونی آبُم می دِ د

همه کاسه کیزه ها می شکنِه سربالا سری

نه کو ترکی بیلمیِرد نه روم زبونی زرگری

تا زمونی کو نزولی بانگا را کم می کونند

برا چندر قازی وام اخما را در هم می کونند

اون زمون کو واما شون نهالی اَراَرونه بید

ازدهامی مشتری بازاری مسگرونه بید

وامی گنده گنده مون فلفلی تند و تیز می شد

تو یه چش به هم زدن تویی حساب واریز می شد

حالا همچین کو می رم همه دَرَند کک می زنند

یا دَم از پَروَرشی عقاب و لک لک می زنند

وقتی آسیکی می گم امروز و فردا می کونند

اگه هر هفته بیگم با بنده دعوا می کونند

روزی کو حقوق می دند بانگا شلوغ پولوغ می شِد

خوراکی رئیساشون یه کاسه نون و دوغ می شِد

یه کدوم راس راسکی مردی کیا پیا می شَن

پسری حسن پاکار دومادی کدخودا می شَن 

اون یکی یواش یواش حقوقا را رَد می کونِد

اگه حی نیگاش کونی فکرایی بد بد می کونِد

فکر نکون بی خودکی می خوام بَراد چَه بزنم

یا پا آبی بیدکون از تشنگی لَه بزنم

آخه حقگو کو یه عُمریس کو حق حق می کونِد

با یه شعری سَر سَری قصری یا مدبق می کونِد

نه کرو لاله کو هر جا می شینِد هیچی نَگد

نه کو بی عاره کو هر چی می بینِد هیچی نَگد

برای شنیدن این مثنوی در قسمت پیوندهای وبلاگ روی

***دوسه روزس گو دیگه را بشنوید***کلیک کنید

دو سه روزس کو دیگه حیصله خودموم ندرم

دو تا پنجامون نشد بعد یه عمری صدرم

یومیه خود ما باید به آب و آتیش بزنم

چیز نمونده کو مث عقرب به خودوم نیش بزنم

اگه صنار تونسم از چنشون وا بیگیرم

باید چاله چولشونا توی بانگا بیگیرم

یه حنا کو مث حالا بغض گیلی ما گرفته بید

اون یکیمون دنبالی یللیا گرفته بید

بیشون گفته بیدم بابا دیگه ولوم کونین

تونا جونی عمدون فکری برا دلوم کونین

این یکی اگه بیگی بالای چشماد ابرووس

تا سه روز قهر می کوند انقده بچه پررووس

هر کدوم تازگیا یه پا کیا پیا شدس

این یکی رئیس مسو اون یکی کدخودا شدس

تا می خوام آب بخورم باید اجازه بیگیرم

سر خطی خورد و خوراکی پیش جنازه بیگیرم

اگه را برده بیدم همچی بایم تا می کونند

رو زوغالا می زارندومو تماشا می کونند

به دلوم داغی می ذاشتم یه حنا زن نسونم

برا مرغی خونگی دونه ای ارزن نسونم

بیا از اول براشون رنگی ندارم می زدم

قرض و قوله می کونم یا گیر میارم می زدم

توفی کو سر بالا شد هر جوری بالا بندازی

تویی رود پایین می یاد اگه کو حالا بندازی

مکو موندم میونی این همه نامردیا شون

ضیفه هر سال می پزد نذری کاکول زردیا شون

با چه سازیشون باید بنده برقصم ؟ تو بگو

کوجا باید بتمرگم کوجا وخصم ؟ تو بگو

پانوشت

حیصله = حوصله

پنجا = واحد وزن مساوی ۸۰۰گرم

نَدَرَم = ندارم

صَدَرَم = واحد وزن مساوی دوتا پنجا ۱۶۰۰گرم

کو مث  = که مثل

صنار = واحد پولی بی ارزش در قدیم

چنشون = از خورد و خوراکشان

وابیگرم = پس انداز کنم

یه حنا = یک بار - یک دفعه

گیلی ما = گلویم را

یللی = دنبال رفیقای ناباب رفتن

ولوم کونین = مرا به حال خودم بگذارید

کیا پیا = همه کاره

پیش جنازه = غذایی که یک نفر در جلوی تابوت می برد

بایم تا می کونند = با من رفتار می کنند

زن نسونم = زن نگیرم

ضیفه = زن من

کاکول زردی = گرده نانی که در خمیر ش زردچوبه و شکر می زنند

بتمرگم = بنشینم

وخصم = برخیزم